لیک هر گز نپسندیم به خویش

که چو یک شکلک بی جان شب و روز

بی خبر از همه  خندان باشیم

 بی غمی عیب بزرگیست که دور از ما باد

***

سپیدار

سپیدارم درخت قد کشیده تا سر ابر سپیده کوه

صدایت صبح امروز

با باد پریشان حال

به گوشم آشنا آمد

مگر امروز نور زرد خورشید سحر گاهی

درختم را

با دستان گرم خود

نبوسیدست

سپیدارم درخت قد کشیده تا سر ابر سپید کوه

صدایت سخت می آید

چرا امروز پریشانی؟

چار چون ابر پای کوه

گریانی؟

بخوان امروز آواز دل انگیزی

امید من!

وگر یک روز دیگر   صبح بانگ ناله هایت را

شنیدم از سر باد پریشانی

منم همراه تو فریاد خواهم زد

بخوان امروز بخوان امروز

امید من!

سپیدارم درخت قد کشیده تا سر ابر سپید کوه!