محمد از شبستر

بال و پرت اگر که بسته است، شوق پریدنت کجاست

نذار  که  شعــله ی  نــگات ، خونه  رو  آتیـــش  بزنه

عروســک  کوچیــــک  تو ، تو  قــاب  آینــه  بشکنـــه

غرور  آسمـــــونو  بشکن ، قفـــس  برای  تو  کمــــه

رو زخم  کهنــه ی  دل  تو ، فقـــط  رهایی  مرحمـــه

    از آن سوی بیابانهای تنهایی

به قلب من

                  دوباره می دهی جانی

نگاهم بی تو تاریک و زبانم بی تو خاموش است

دلم در روی رویت

           پریشان و فراموش است

کلامی با تو من دارم

         به پهنای همه دنیا

                 کلامی واضح و پیدا

                         کلامی از دلی شیدا

نمی دانم چگونه با تو من گویم ز غمهایم

                           تو می دانی که تنهایم

در آنوقتی                      که قلبم از ملامت ها و سرسختی

کشد فریاد و صد بیداد

      تو می آیی

             تو می آیی به فریادم

                       از آنسوی بیابانها

تو تنها ناجی مایی

          که می آیی

طلوعی تازه خواهی داشت

                          به قلب خسته تنها

                                    گل امید خواهی کاشت

اگر روزی بسوی خانه باز آیی

          شود شهرم تماشایی

چراغان می کنم شهر و اتاق و کوچه ما را

                      کشم جارو حیاط خانه ما را

                                         تو روشن می کنی با من

                      چراغ نفتی خاکی و سرد و کهنه مارا

چه شهری می شود شهرم                                    اگر روزی تو باز آیی

 و می دانم که می آیی

                     تماشایی

از آنسوی بیابانها

                       به قلب من

               دوباره می دهی جانی

 چه كسي خواهد ديد مردنم را بي تو
بي تو مردم؛ مردم
گاه مي انديشم خبر مرگ مرا
با تو چه كسي مي گويد
آن زمان كه خبر مرگ مرا
از كسي مي شنوي
كاش روي تو را مي ديدم
شانبان زدنت را بي قيد
و تكان دادن دستت را كه مهم نيست زياد
و تكان دادن سر را
كه عجب عاقبت مرد
افسوس
كاش مي ديدم
چه كسي باور كرد جنگل جان مرا
آتش عشق تو
خاكسر كرد

هرشب كه فرصت مي كنم جوياي حالش مي شوم
از خويش بي خود گشته و مست خيالش مي شوم
در آسمان آرزو هر دم صدايش مي زنم
چشمم چو بر رويش فتد محو جمالش مي شوم
در هر شب تاريك من بدر است ماه صورتش
از شرم اين ديدار نو من هم هلالش مي شوم
جاريست اشك از ديدگان هرآن كه يادش مي كنم
مقبول درگاهش شوم اشك زلالش مي شوم
سرگشته و حيران شدم دلتنگ و بي ايمان شدم
گويم به هر شيدا دلي خط است و خالش مي شوم
جوياي حالش مي شوم مست از خيالش مي شوم
با اين دل سودائيم رنج و ملالش مي شوم
تاريكي و ظلمت گذشت خورشيد از نو سر كشيد
انگار خواب است اينكه من غرق وصالش مي شوم

با تشکر مریم